من هنوز پرواز میکنم به تو...

به تو

و همه حرفهای نزده ام!

و فکر میکنم

که تو هر چه باشد خدایی!

خودت میدانی!

پس این دیگر مشکل من نیست!

...

من نمیدونم که!

من چه میدونم خورشید از کجا میاد

به کجا میره؟

من نمیدونم

با کی میاد   با کی میره!!!

من فقط میدونم

باید باشه

تا از این تاریکی تجاتم بده...

تو هنوز مرا شنیده ای؟

من گریه میکنم

تو مرا دیده ای؟

ای خدای من

بیا مرا ببین

گردش به چپ ممنوع

گردش به راست ممنوع

دور زدن ممنوع

ورود ممنوع

در ضمن...

ایست هم ممنوع!!!

فکر میکنم این بهترین شرح حالم بود.

...متاسفانه!

خدایا

تو خودت بلدی

زمانی که من بلد نباشم!

پس همه آنها را به تو محول میکنم

دیگر

خود دانی :)

بعضی روزها در زندگی وجود دارند

که در اون روزها

بعضی لغات مفهوم خودشون رو

کاملا از دست میدن!!

مثل ترس

مثل خجالت

مثل تردید

مثل فکر کردن به فرداش  !

یعنی یک واژه دیگه ای جاشون رو میگیره!

واژه ای مثل

                 عشق...

امروز هم از همون روزهاست...

یعنی یک روز صبح از خواب بیدار شده ام!

اما وقتی صبح روز تولدم بیدار میشوم

صدای خدا را میشنوم

که میگوید:

آهای بچه ... صبحت بخیر...

فاصله ات با ماشین جلویی

باید در حدی باشد که بتوانی پلاکش را ببینی...

مثل همین آدمها

هر چه نزدیک تر باشی

ضربه احتمالی شدیدتر است!

بلاخره

دنیا روی دیگری هم دارد!

یک روی مهربان

که دوستش دارم

و سوارش میشوم

و بلند بلند میگویم

تو خر منی!!!

برایم

همه چیز میشود

گاهی هم

"همه چیز"

هیچ!

از  این جور اتفاقها میترسم!